به اسم هر چه که می دانی. و باز پرده فرا آمد و فرو افتاد. و آدمی این سوی پرده ماند با بهتی عظیم به نام زندگی، که پرده، اندکی کنار رفت هزار راز روی زمین ریخت. رازی به اسم درخت، رازی به اسم پرنده، رازی به اسم انسان. رازی هر سنگ ریزه اش به رازی آغشته بود و از هر لحظه ای رازی می چکید. در این سوی رازناک پرده، آدمیان رازی نیست و رازها را نادیده انگاشتند و پشت به راز و زندگی زیستند. خدا نام آنها را گمشدگان گذاشت.

و گروهی دیگر گفتند: رازی هست، اما عقل سه دسته شدند.

گروهی گفتند:هرگز رازی نبوده، هرگز و توان نیز هست. ما رازها را می گشاییم.و مغرورانه رفتند تا گره راز و زندگی را بگشایند. خدا گفت: توفیق با شما باد، به پاس تلاشتان پاداش خواهید گرفت. اما بترسید که در گشودن همان راز نخستین وابمانید.

و گروه سوم اما، سرمایه ای جز حیرت نداشتند و گفتند: در پس هر راز ، رازی است در دل هر راز، رازی. جهان راز است و تو رازی و ما راز.تو بگو که چه باید کرد و چگونه باید رفت. خدا گفت: نام شما را مومن می گذارم، خود، شما راه را خواهم برد. دستتان را به من بدهید. آنها دستشان را به خدا دادند و خدا آنان را از لا به لای رازها عبور داد و در هر عبور رازی گشوده شد.

و روزی فرشته ای در دفتر خود نوشت: زندگی به پایان رسید. و نام گروه نخست از دفتر آدمیان خط خورد. گروه دوم در گشودن راز اولین واماند. و تنها آنان که دست در دست خدا دادند از هستی رازناک به سلامت گذشتند.

                                                              عرفان نظرآهاری

بزرگ بود

و از اهالی امروز بود

و باتمام افق های باز نسبت داشت

و لحن آب و زمین را چه خوب می فهمید

صداش به شکل حزن پریشان واقعیت بود

و پلک هاش مسیر نبض عناصر را به ما نشان داد

و دست هاش

هوای صاف سخاوت را

ورق زد

و مهربانی را

به سمت ما کوچاند به شکل خلوت خود بود

و عاشقانه ترین انحنای وقت خودش را

برای اینه تفسیر کرد

و او به شیوه باران پر از طراوت تکرار بود

و او به سبک درخت

میان عافیت نور منتشر می شد

همیشه کودکی باد را صدا می کرد

همیشه رشته صحبت را

به چفت آب گره می زد

برای ما یک شب

سجود سبز محبت را

چنان صریح ادا کرد

که ما به عاطفه سطح سنگ دست کشیدیم

و مثل یک لهجه یک سطل آب تازه شدیم

و بارها دیدیم

که با چه قدر سبد

برای چیدن یک خوشه ی بشارت رفت

ولی نشد

که روبروی وضوح کبوتران بنشیند

و رفت تا لب هیچ

و پشت حوصله نورها دراز کشید

و هیچ فکر نکرد

که ما میان پریشانی تلفظ درها

برای خوردن یک سیب

چه قدر تنها ماندیم

                                                     سهراب سپهری

صبحگاهان، چشم در چشم آسمان می‏گشایی و طلوع عشق را در کوچه‏های مادرانگی‏ات به تصویر می‏ایستی.

 ای مهربان!

ستاره‏ها، شبانه‏های بی‏قراری‏ات را هرشب در گوش مهتاب زمزمه می‏کنند.

به ققنوس می‏مانی که هر روز بال و پر عاشقی‏اش را شعله‏های سوزان عشق، خاکستر می‏کند و دوباره از خاکسترش ققنوس عاشق زاده می‏شود.

امید، تکثیر نگاه توست که هر سپیده به جستجوی آفتاب می‏رود. عشق، تنها واژه قاموس زندگی‏ات و ایثار، قانون همیشه دست‏های مادرانه تو است.

موج در موج اقیانوس، حکایت وسعت دلی است که چون صدف، زیباترین مرواریدهای مهر را در خود جای داده است.

ای خوب! نگاهت که می‏کنم، آرامشی عمیق در تاروپود جانم ریشه می‏دواند.

صدایت که در کوچه‏های پر پیچ‏وخم وجودم می‏پیچد، گرمای آفتابی بهاری را بر سلول سلول خاطرم حس می‏کنم. بزرگی و جاودان.

غنچه‏های نجابت، در دامان پر عطوفت تو به گل می‏نشینند. جاده‏های آبی محبت زیر گام‏های تو است.

بهار عاطفه با آهنگ قلب تو آغاز می‏شود. لبخندهایت، مسیر هفت آسمان را چون پرنده‏ای سپید بال می‏گشاید.

نفس‏های معطرت، از سمت همان بهشتی می‏وزد که روزی پذیرای قدم‏هایت خواهد شد.

تو غرور آفرینشی.

باران، طراوت وجود توست. چهارفصل زمین، در قلب بی‏تاب تو خلاصه می‏شود. از دامن توست که مردان و زنان بزرگ، پا به عرصه وجود می‏گذارند.

بغض‏هایت را در گلو می‏فشاری تا اشک‏های گرمت، خانه را مه آلود نکند. ای وسیع خستگی‏ناپذیر!

ناملایمات روزگار هرگز نمی‏تواند بر رودخانه پرخروش محبت تو سدّی باشد. متبرک باد نام بلندت که تا همیشه بر پیشانی تاریخ عاشقانه‏های جهان می‏درخشد!

و امیدوارم هیچ مادری درد و رنج نبیند

که او امتداد فاطمه‏ است

شهادت امیرالمومنین علی(ع) رو به همه شما عزیزان تسلیت می گم.

توی این شبهای عزیز وقتی قرآن رو بر سر می گیرین و با تمام وجودتون ، با چشم های خیس نوای دل نشین بک یا الله رو بر زبان جاری می کنید

برای سلامتی مادرم دعا کنید

زندگی سخت است!

خطر کن!

وارد بازی شو!

چه چیزی از دست می دهی؟

با دستهای تهی آمده ایم،

و با دستهای تهی خواهیم رفت.

نه،چیزی نیست که از دست بدهیم

فرصت بسیار کوتاه به ما داده اند

تا سر زنده باشیم

تا ترانه ای زیبا بخوانیم

و فرصت به پایان خواهد رسید

آری،این گونه است که هر لحظه غنیمتی است!

مرگ:

مرگ تنها برای کسانی زیباست که

زیبا زندگی کرده اند!

از زندگی نهراسیده اند!

شهامت زندگی کردن را داشته اند!

کسانی که عشق ورزیده اند،

دست افشانده اند،

و زندگی را جشن گرفته اند!

پس،

هر لحظه را به گونه ای زندگی کن،

که گویی آخرین لحظه است

و کسی چه می داند؟

شاید آخرین لحظه باشد!

یک روز مرد کنار پنجره مُرد و مستخدمان بیمارستان جسد اورا از اتاق بیرون بردند مرد دیگر که بسیار ناراحت بود درخواست کرد که تختش را به کنار پنجره منتقل کنند. پرستار این کار را با رضایت انجام داد. مرد به آرامی و با درد بسیارخود را به سمت پنجره کشاند تا بتواند آن مناظر زیبا را با چشمان خودش به یاد دوستش ببیند همین که نگاه کرد باورش نمی شد چیزی را که می دید غیر قابل قبول بود، یک دیوار بلند،فقط یک دیوار بلند‌! همین!مرد حیرتناک به پرستار گفت:که هم اتاقی اش همیشه مناظر دل انگیزی را از پشت پنجره برای او توصیف می کرد، پس چه شد...؟!

«پرستار به سادگی گفت: ولی آن مرد کاملآ نابینا بود!»

                                                                     «انشتین»

وقتی می خواهی بنویسی «زندگی» نیم نگاهی به انتهای خط داشته باش که کج نروی.

                                                                     «ژوزف مورفی»

زندگی همجون جرقه ای از زمان میان دو ابدیت است و ما هرگز طالع دوباره دیدن آن را نداریم.

                                                                     «توماس کارلایل»

وقتی زندگی چیز زیادی به شما نمی دهد دلیل آن است که شما چیز زیادی از او نخواسته اید.

                                                                     «مارسل پیره ور»

دلیل این که نمی خندید آن نیست که پیر شده ایدشما پیر می شوید چون نمی خندید.

                                                                     «لوئیز هی»

عشق یعنی شناخت، عشق به بوی دیدارهای گه گاه زنده است، با دوری و نزدیکی در نوسان است، امّا دوست داشتن از این دنیاها بیگانه‌ است، سرد نمیشود چون داغ نیست، دوست داشتن زیباست...

                                                                     « دکتر علی شریعتی»

مادر فردی نیست که به او تکیه کنیم بلکه کسی است که ما را از تکیه کردن به دیگران بی نیاز می سازد.

                                                                     «دروتی کانفیلد فیشر»

در غربت سرد خویش تنها ماندیم

او منتظر است تا که ما برگردیم

ماییم که در غیبت کبری ماندیم

پیامبر گفت:ای آدمیان ای آدمیان این امانت از آن شماست. بر دوش کشید.این همان است که زمین و آسمان را توان بر دوش کشیدنش نیست. پس به یاد آورید انسان را و دشواری اش را. اما کسی به یاد نیاورد.

پیامبر گفت: عشق است. عشق است. عشق است که بر زمین مانده است. مجال اندک است و فرصت کوتاه.شتاب کنید وگرنه نوبت عاشقی می گذرد. اما کسی به عشق نیندیشید.

پیامبر گفت: آنچه نامش زندگی است نه خیال است نه بازی. امتحان است. وتنها پاسخ به آزمون زندگی زیستن است زیستن.اما کسی آزمون زندگی را پاسخ نگفت.

و در این میان کودکی که تازه پا به جهان گذاشته بود با لبخندی پیامبر را پاسخ گفت زیرا پیمانش را با خدا به یاد می آورد.

به پاس لبخند کودکی جهان را ادامه می دهیم.

عرفان نظر آهاری

پیامبری از کنار خانه ما رد شد. لباس های ما خاکی بود. او خاک روی لباسهایمان را به اشارتی تکانید. لباس ما از جنس ابریشم و نور شد و ما قلبمان را از زیر لباسمان دیدیم.

پیامبری از کنار خانه ما رد شد. آسمان حیاط ما پر از عادت و دود بود. پیامبر کنارشان زد. خورشید را نشانمان داد و تکه ای از آن را توی دستهایمان گذاشت.

پیامبری از کنار خانه ما رد شد و ناگهانهزار گنجشک عاشق از انگشتان درخت کوچک باغچه روییدند و هزار آوازی را که در گلویشان جا مانده بود به ما بخشیدند. و ما به یاد آوردیم که با درخت و پرنده نسبت داریم.

پیامبری از کنار خانه ما رد شد. ما هزار در بسته داشتیم و هزار قفل بی کلید. پیامبر کلیدی برایمان آورد. اما نام او را که بردیم قفل ها بی رخصت کلید باز شدند.

من به خدا گفتم: امروز پیامبری از کنار خانه ما رد شد. امروز انگار اینجا بهشت است.

خدا گفت: کاش می دانستی هر روز پیامبری از کنار خانه تان می گذرد و کاش می دانستی بهشت همان قلب توست.

کتاب «پیامبری از کنار خانه ما رد شد» 

نویسنده:«عرفان نظر آهاری»

این مطلب از فرشته جون هست

فرشته ها گفتند: تو بی بهشت می میری. زمین جای تو نیست. زمین همه ظلم است و فساد. انسان گفت: اما من به خود ظلم کرده ام. زمین تاوان ظلم من است. اگر خدا چنین می خواهد پس زمین از بهشت بهتر است.

خدا گفت: برو و بدان جاده ای که تو را دوباره به بهشت می رساند از زمین می گذرد‌‌. زمینی آکنده از شر و خیر آکنده از حق و از باطل از خطا و از صواب و اگر خیر و حق و صواب پیروز شد تو بازخواهی گشت وگرنه ...

و فرشته ها همه گریستند. اما انسان نرفت. انسان نمی توانست برود. انسان بر درگاه بهشت واماندبود. می ترسید مردد بود. و آن وقت خدا چیزی به انسان داد. چیزی که هستی را میهوت کرد و کائنات را به غبطه واداشت.انسان دست هایش را گشود و خدا به او «اختیار» داد.

خدا گفت: حال انتخاب کن زیرا که تو برای انتخاب کردن آفریده شدی. برو و بهترین را برگزین که بهشت پاداش به گزیدن است. عقل و دل و هزاران پیامبر نیز با تو خواهند آمد تا تو بهترین را برگزینی. و آنگاه انسان زمین را انتخاب کرد. رنج و نبرد و صبوری را. و این آغاز انسان بود

کتاب «پیامبری از کنار خانه ما رد شد»

نویسنده :عرفان نظر آهاری

آسمان مکثی کرد

رهگذر شاخهی نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید و

به انگشت نشان داد سپیداری و گفت

نرسیده به دخت

کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است

و در آن عشق به اندازهی پر های صداقت آبی است

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل

پای فواره ی جاوید اشاتید زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد

در صمیمیت سیال فضا خش خشی می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا جوجه بردارد از لانه ی نور

و از او می پرسی

 می خانه ی دوست کجاست؟

                                                              سهراب سپهری